Strona korzysta z cookies zg.z ustawieniami przegladarki.

Gabinet Logopedyczno-Psychologiczny "AKCENT" Kraków-Ruczaj

Anna Paluch, psycholog logopeda, specjalista ds. afazji dziecięcej



Artykuły

powrót



"Ogólne zasady postępowania z dzieckiem o opóŸnionym rozwoju mowy lub afatycznym (o zaburzonym rozwoju mowy i języka). Wskazówki dla rodziców."



Mowa


  • należy mówić do dziecka nieco wolniej, eksponując ważne w zdaniu słowa poprzez ich podkreślenie głosem, intonacją, akcentem. Jeśli nawet nasze dziecko nie ma poważniejszych trudności w rozumieniu mowy, to i tak wolniej odbiera komunikaty słowne

  • używajmy raczej prostych i krótkich zdań; zdanie długie i złożone nie będzie zrozumiałe, a dodatkowo nie stanowi dla dziecka dostępnego wzorca do naśladowania

  • akceptujmy gesty, miny, których dziecko używa w celach komunikacyjnych, ale starajmy się sami powiedzieć w prostej formie to, co dziecko chciało nam przekazać

  • zwracajmy uwagę na samodzielne i spontaniczne słowa dziecka, „podtrzymujmy je” (przedłużajmy ich trwanie), powtarzając po dziecku bezpośrednio, a potem do nich wracając. Może to być nawet prosty dźwięk, sylaba, która dla dziecka ma znaczenie

  • możemy dodawać jeszcze jedno słowo, rozbudowywać wypowiedź dziecka, lub objaśniać prostym, ale bardziej „dojrzałym” wyrazem to, co powiedziało dziecko

  • czasem można więc delikatnie poprawić to, co powiedziało dziecko, nie zawsze wymagając powtórzenia poprawnej formy wyrazu

  • uczmy dziecko prostych słów zaczynając od sylab otwartych, w zabawie zachęcając do powtarzania, łącząc z gestem, mimiką, co ułatwia dziecku zapamiętanie

  • nie używajmy zmiękczeń, zdrobnień, które „zacierają” wyrazistość budowy słowa

  • słowo zawsze coś znaczy, pamiętajmy, żeby łączyć słowa - nazwy z konkretnymi zabawkami, przedmiotami lub obrazkami



    Motywacja, uwaga


  • do zabaw językowych trzeba wybierać odpowiedni moment, dziecko nie może być zmęczone, głodne, rozdrażnione

  • wiadomo, że chętnie „rozmawia” przed snem, podczas kąpieli lub w łóżku

  • obserwujmy indywidualne preferencje naszego dziecka, zapamiętujmy, kiedy jest najbardziej zainteresowane nauką

  • starajmy się o kontakt wzrokowy z dzieckiem, które powinno obserwować twarz, głównie usta mówiącego

  • dzieci o zaburzonym rozwoju mowy, często z różnych powodów nie lubią ćwiczeń przed lustrem

  • warto stosować różnorodne zabawki, pomoce, niektóre proste, ale bliskie dziecku, można wykonać „wspólnymi siłami”

  • nagradzajmy dziecko za próby mówienia - np. klaszcząc, ciesząc się, chwaląc, nawet za minimalny sukces



    Emocje


  • podążajmy za dzieckiem, okazujmy mu cierpliwość, zrozumienie, życzliwość

  • akceptujmy jego ograniczenia, chwaląc starania , wzmacniając chęć komunikowania się z nami

  • słuchajmy go uważnie, nie wprowadzajmy atmosfery pośpiechu

  • zachęcajmy dziecko do okazywania uczuć, ale tez w miarę potrzeby chrońmy przed nadmiernymi emocjami, uczmy kontroli emocji szczególnie negatywnych (odwracanie uwagi, milczenie, odroczenie naszej reakcji

  • stwarzajmy sytuacje będące dla dziecka źródłem pozytywnych emocji



    Ważne


    Nie polegajmy wyłącznie na sobie, szukajmy pomocy u specjalistów. Są nimi: logopeda, psycholog, neurolog, audiolog, terapeuta integracji sensorycznej, nauczyciel rytmiki i inni.
    Oczywiście dobierajmy zajęcia z rozsądkiem. Bardzo ważny jest kontakt z grupa rówieśniczą, czyli przedszkole.
    Dobrze jest mięć kogoś, komu możemy zaufać. Powinna być to osoba otwarta na sugestie i spostrzeżenia rodziców, nie ferująca zbyt szybkich diagnoz – "wyroków".


    Opracowała:
    Anna Paluch



    powrót